Çocuğu Vefat Edenen Teselli

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ
Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla.

وَبَشِّرِ الصَّابِر۪ينَ ۝ اَلَّذ۪ينَ اِذَٓا اَصَابَتْهُمْ مُص۪يبَةٌ قَالُٓوا اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّٓا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ
Sabredenleri müjdele! Onlar, başlarına bir musibet geldiğinde derler ki: “Biz Allah’a aidiz ve O’na döneceğiz.”

Kardeşim, çocuğun vefatı beni çok üzdü. Fakat

اَلْحُكْمُ لِلّٰهِ
Hüküm Allah’ındır.

Kazaya rıza göstermek, kadere teslim olmak İslamiyet’in bir özelliğidir. Allah sizlere güzel bir sabır versin. Merhumu da size ahirette şefaatçi kılsın. Müminlere, özellikle sizin gibi takva sahiplerine teselli ve müjde olacak beş noktayı şöyle açıklıyoruz:

 BİRİNCİ NOKTA

Kur’an-ı Kerim’de

وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ
“Ebedî çocuklar”

Müminlerin küçük yaşta vefat eden evlatları, cennette ebedî, sevimli ve cennete layık bir biçimde kalacaklardır. Cennete giden anne-babalarının kucaklarında ebedî mutluluk kaynağı olacak, çocuk sevgisi ve okşamak gibi en güzel duyguları onlara tatdıracaklardır.

Bazı kişiler, “Cennette üreme ve çocuk sevgisi yoktur” derler; oysa gerçek böyle değildir. Dünya hayatındaki kısa ve acılı çocuk sevgisine karşılık, cennette **milyonlarca yıl süren saf ve elemsiz bir sevgi ve okşama** kazanılacaktır. Bu, müminler için en büyük saadet kaynaklarından biridir.

 İKİNCİ NOKTA

Bir örnekle anlatılır:

Bir kişi zindanda tutuluyor. Ona çok sevdiği bir çocuk gönderiliyor. Mahpus hem kendi sıkıntısını çekiyor hem de çocuğun sıkıntısını kaldıramadığı için üzülüyordu. Merhametli bir hâkim, ona bir adam gönderir ve der ki:

> “Bu çocuk senin evladın olsa da benim milletim ve raiyetimdir. Onu ben alıp güzel bir sarayda yetiştireceğim.”

Mahpus ağlar, “Medar-ı tesellim olan evladımı vermeyeceğim” der. Arkadaşları söyler:

> “Eğer çocuğa acıyorsan, onu sıkıntılı bir zindanda bırakmak yerine ferah ve mutluluk dolu bir saraya gitmesini sağlamak, sana aslında büyük bir fayda getirir. Çocuğun cennete gitmesi sana şefaatçi olmasını sağlar. Padişah da seni görüşmek için saraya çağırır; ama bunu güvenle yapabilirsin.”

Bu örnek, müminlerin çocukları vefat ettiğinde nasıl düşünmesi gerektiğini gösterir:

* Çocuk masumdur, Allah Rahîm ve Kerîm’dir.
* Benim eksik sevgi ve terbiyeme karşılık, Allah onu cennete aldı.
* Dünyada kalsaydı acı çekebilirdi; şimdi ebedî mutluluğa kavuştu.

 ÜÇÜNCÜ NOKTA

Vefat eden çocuk, Allah’a ait bir mahluktur ve ebeveynin geçici bir emanetidir.

* Anne-baba ona dünyada hizmet etmiş, Allah da karşılığında onlara lezzetli bir sevgi vermiştir.
 Allah çocuğu ahirette alırken, müminin üzülmesi uygun değildir, çünkü bu rahmet ve hikmet gereğidir.

DÖRDÜNCÜ NOKTA

Dünya ebedî olsaydı ve ayrılık kalıcı olsaydı üzüntü anlamlı olurdu. Ama dünya misafirhane, ölüm geçici ayrılıktır.

* Çocuğun nereye gittiği önemli değil; mümin de sonunda ona kavuşacaktır.
* Dolayısıyla, her zaman اَلْحُكْمُ لِلّٰهِ – Hüküm Allah’ındır diyerek rıza göstermek gerekir.
* Sabır ve şükür, bu durumun doğru karşılanmasıdır: 

 BEŞİNCİ NOKTA

Allah’ın rahmetinin en güzel ve tatlı cilvelerinden biri şefkattir.

* Kalbi Allah’a bağlar ve sevgiyi ebedîleştirir.
* Anne-baba, çocuğunu dünyada sever; çocuk alındığında hakiki iman sahibi ise dünyaya bakmaz, Allah’a yönelir.
* Müminler, çocuklarının şefkatli bir şekilde cennete götürüldüğünü bilerek teselli bulur.

Ehl-i gaflet bu beş gerçek ve müjdeyi bilmez; onlar yalnızca acı ve boş üzüntü çeker.

Çocuğunuzun ahirette şefaatçi ve ebedî bir evlat olduğunu düşünerek sabredin:

اَلْحُكْمُ لِلّٰهِ ۝ اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّٓا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ
Hüküm Allah’ındır. Biz Allah’a aidiz ve O’na döneceğiz.

اَلْبَاق۪ى هُوَ الْبَاق۪ى
*Kalıcı olan sadece Allah'tır.*