Risale-i Nur’a Göre Sevdiklerimizi Allah Namına Sevmek

Eş, çocuk, anne-baba, akraba, mal, ev ve dünya nimetlerine muhabbetin doğru ölçüsü

İnsan sevmek üzere yaratılmıştır. Kalbine eşini, çocuklarını, anne-babasını, akrabalarını, dostlarını, evini, malını, güzel eşyaları, tabiatı ve hayatı sevecek çok geniş bir muhabbet kabiliyeti verilmiştir.

Risale-i Nur, insandaki bu sevgi duygusunu yok etmeyi değil, doğru yere yöneltmeyi öğretir.

Bediüzzaman Said Nursî'nin bu konudaki temel ölçülerinden biri şudur:

“Muhabbet, şu kâinatın bir sebeb-i vücududur. Hem şu kâinatın rabıtasıdır. Hem şu kâinatın nurudur, hem hayatıdır.”

Demek sevgi kötü değildir. Problem, sevginin yanlış kullanılmasıdır.

İnsan eşini sevebilir, çocuğunu çok sevebilir, güzel bir evi ve helâl malı sevebilir. Fakat bunları Allah'tan bağımsız, kendi başlarına kalıcı ve gerçek sevginin nihai merkezi haline getirirse sevgi zamanla insanı bağlayan ve acı veren bir hâle gelebilir.

Risale'nin öğrettiği ölçü ise şudur:

Allah'ı Allah için sevmek; Allah'ın yarattıklarını da Allah namına, Allah hesabına ve Allah'ın sevgisine vesile olacak şekilde sevmek.

---

1. İnsana neden bu kadar büyük bir sevme kabiliyeti verilmiştir?

İnsan kalbi küçük görünür; fakat sevme kapasitesi son derece büyüktür.

İnsan yalnızca bugün yanında bulunan insanları sevmez. Geçmişte yaşamış yakınlarını, gelecekte doğacak çocuklarını, memleketini, insanlığı, dünyayı, hatta ebedî hayatı sevebilir.

Bediüzzaman bu geniş sevgi kabiliyetinin asıl yönelmesi gereken noktayı şöyle ifade eder:

“İnsanın mahiyet-i câmiiyetinde ve istidad-ı hayatiyesinde çok letâif var; onlardan birisi de muhabbettir.”

İnsandaki sonsuza uzanan sevme arzusu, geçici şeylerle tamamen doyurulamaz.

Çünkü insan:

Güzeli sever ama güzelliğin kaybolmasını istemez.

Eşini sever ama ayrılmak istemez.

Çocuğunu sever ama onun ölmesini istemez.

Anne-babasını sever ama onları kaybetmek istemez.

Hayatı sever ama hayatın bitmesini istemez.

Demek insanın kalbi yalnızca sevmek değil, sevdiğiyle ebediyen beraber olmak ister.

İşte Risale-i Nur burada insanı sevgilerin kaynağına götürür:

Madem bütün güzellikleri yaratan Allah'tır, öyleyse güzelliklerin arkasında Cemîl-i Zülcelâl'in güzelliği vardır.

---

2. “Allah namına sevmek” ne demektir?

Bu ifade bazen yanlış anlaşılabilir.

Allah namına sevmek:

“Eşimi sevmeyeceğim, yalnız Allah'ı seveceğim.”

demek değildir.

Çocuğuna karşı sevgiyi azaltmak da değildir.

Anne-babadan, dostlardan, evden ve dünyadan uzaklaşmak hiç değildir.

Asıl anlamı şudur:

“Bunların hepsini bana Allah verdi. Onlarda gördüğüm güzelliklerin yaratıcısı Allah'tır. Bunları Allah'ın emaneti olarak seviyorum ve sevgimi Allah'a karşı nankörlüğe dönüştürmüyorum.”

Mesela eşine bakarsın:

“Bu insanı bana hayat arkadaşı yapan Rabbimdir.”

Çocuğuna bakarsın:

“Bu yavruyu yoktan yaratıp bana emanet eden Allah'tır.”

Anne-babana bakarsın:

“Onların şefkatini benim üzerimde vesile yapan Rabbimdir.”

Evine bakarsın:

“Bana barınacak bir yuva veren Allah'tır.”

Yemeğe bakarsın:

“Topraktan, sudan ve güneşten bu nimetleri çıkarıp soframa gönderen Allah'tır.”

İşte bu bakışta mahlûktan Hâlık'a giden bir sevgi yolu meydana gelir.

---

3. Eşi Allah namına sevmek

Risale-i Nur'un aile hayatıyla ilgili en güzel ölçülerinden biri eşler arasındaki muhabbettir.

Bediüzzaman, aile hayatında kadının kocasına yalnızca dünya hayatının geçici bir arkadaşı olarak görülmemesi gerektiğini ifade eder. Eş, aynı zamanda ebedî hayat arkadaşlığına adaydır.

Bu bakış evlilik sevgisini çok değiştirir.

Eşine yalnızca:

• güzelliği,

• gençliği,

• bedeni,

• parası,

• makamı,

• hizmeti

için bağlanan insanın sevgisi, bunlar değiştiğinde sarsılabilir.

Çünkü gençlik gider.

Güzellik değişir.

Sağlık bozulabilir.

Servet kaybedilebilir.

Fakat Allah namına sevgi şöyle düşünür:

“Bu insan benim Rabbimin bana verdiği bir emanettir ve inşallah cennette de ebedî arkadaşım olacaktır.”

Böyle bir sevgi yalnız dış güzelliğe bağlı değildir.

Eşinin:

imanını, güzel ahlâkını, sadakatini, merhametini, iffetini, fedakârlığını ve Allah'a kulluğunu da sever.

Böylece yıllar geçtikçe beden yaşlanırken sevginin tamamen azalması gerekmez; aksine mânevî tarafı güçlenebilir.

Eşi Allah namına sevmenin ölçüsü

Eşini Allah namına seven kişi şöyle düşünür:

“Seni Allah'ın bana verdiği bir nimet ve emanet olduğun için seviyorum. Sana iyilik etmeyi Rabbimin rızasına vesile görüyorum. Seni günaha değil, Allah'a yaklaştırmak istiyorum. Senin yalnız dünyadaki mutluluğunu değil, ebedî saadetini de istiyorum.”

İşte bu sevgi ibadet şuuruna dönüşebilir.

---

4. Çocuğu Allah namına sevmek

Anne ve babanın çocuk sevgisi yaratılıştan son derece kuvvetlidir.

Fakat Risale'nin ölçüsüyle çocuk:

Bir mülk değil, emanettir.

Anne-baba:

“Bu çocuk benimdir, istediğim gibi yetiştiririm.”

yerine:

“Allah bu çocuğu bana emanet etti.”

diye bakar.

Bu küçük değişiklik, ebeveynliğin tamamını değiştirir.

Çünkü emanetin sahibi Allah'tır.

O halde anne-babanın vazifesi yalnız:

• iyi okul okutmak,

• iyi meslek sahibi yapmak,

• para kazandırmak,

• evlendirmek,

• dünyada rahat ettirmek

değildir.

Bunlarla beraber çok daha büyük bir vazife vardır:

Çocuğun imanını, ahlâkını ve ebedî hayatını korumaya çalışmak.

Çocuğunu gerçekten seven anne-baba:

“Çocuğum dünyada rahat etsin.”

dediği kadar:

“Rabbini tanısın, imanla yaşasın ve ebedî hayatını kurtarsın.”

diye düşünür.

Çünkü dünya hayatı sınırlıdır; ahiret hayatı ise ebedîdir.

---

5. Çocuğu Allah'tan fazla sever hâle gelmenin tehlikesi

Burada çok ince bir ölçü vardır.

Çocuğa duyulan şefkat Allah'ın insana verdiği bir nimettir. Fakat çocuk sevgisi insanı:

• harama,

• kul hakkına,

• namazı terk etmeye,

• Allah'ın emirlerini çiğnemeye,

• haksız kazanca,

• başkalarına zulmetmeye

götürüyorsa sevginin yönünde problem oluşmuştur.

Kur'ân şöyle buyurur:

“Mallarınız ve çocuklarınız ancak birer imtihandır. Büyük mükâfat ise Allah katındadır.”

(Teğâbün, 64/15)

Buradaki mesaj çocukları sevmemek değildir.

Tam tersine:

Çocuğunu sev; fakat onu Allah'ın önüne geçirme.

Çünkü çocuğu sana veren de Allah'tır.

---

6. Anne-baba ve akrabaları Allah namına sevmek

Anne-babaya sevgi ve hürmet İslâm'da çok büyük bir vazifedir.

Kur'ân:

“Rabbin, yalnız kendisine kulluk etmenizi ve anne-babaya iyilik etmenizi emretti.”

(İsrâ, 17/23)

buyurur.

Allah namına anne-babayı sevmek, onların üzerimizdeki şefkat ve fedakârlıklarını Allah'ın rahmetinin bir tecellisi olarak görmektir.

Anne şefkat eder.

Fakat o şefkat duygusunu annenin kalbine kim koymuştur?

Allah.

Baba çalışır, korur, ihtiyaçları karşılar.

Bu merhamet ve sorumluluk duygusunu onun yaratılışına kim yerleştirmiştir?

Allah.

Dolayısıyla insan anne-babasını severken:

Onlardaki şefkatten Allah'ın Rahmân ve Rahîm isimlerine intikal eder.

Bu bakış anne-babaya sevgiyi azaltmaz; bilakis derinleştirir.

---

7. Dostları ve akrabaları Allah için sevmek

Allah namına sevginin en güzel örneklerinden biri dostluktur.

Bir insanı yalnız:

“Bana faydası var.”

“Benim işlerimi görüyor.”

“Benimle aynı görüşte.”

diye sevmek menfaat merkezli olabilir.

Fakat:

“Bu insan Allah'ın kuludur. İman kardeşimdir. Ondaki güzel ahlâkı Allah için seviyorum.”

demek daha yüksek bir muhabbettir.

Böyle bir dostluk menfaat bittiğinde hemen sona ermez.

Çünkü bağın merkezinde yalnız dünyevî menfaat değil, Allah rızası vardır.

---

8. Malı Allah namına sevmek

Mal sevgisi de insanın yaratılışında vardır.

Kur'ân:

“Malı da pek çok seviyorsunuz.”

(Fecr, 89/20)

buyurur.

İslâm mal sahibi olmayı yasaklamaz.

Problem malın kalbe sahip olmasıdır.

Risale perspektifinden iki insan düşünelim.

Birincisi:

“Bu para benim. Ben kazandım. İstediğimi yaparım.”

der.

İkincisi:

“Çalıştım ama çalışma gücümü, aklımı, sağlığımı, fırsatları ve neticeyi Allah verdi. Bu mal bana emanettir.”

der.

İkinci bakış insanı şükre götürür.

Böyle bir insan malını sever ama:

malını Allah'tan fazla sevmez.

Zekât verir.

Sadaka verir.

İhtiyaç sahibini gözetir.

Haram kazançtan kaçınır.

Malını hayırda kullanır.

Böylece mal dünyaya bağlayan bir zincir değil, ahirete gönderilen bir sermaye hâline gelir.

---

9. Evi Allah namına sevmek

İnsan güzel bir ev isteyebilir.

Rahat bir evde yaşamak haram değildir.

Evini süsleyebilir, temiz tutabilir, güzel eşyalar alabilir.

Fakat Risale'nin ölçüsü burada da niyettir.

İnsan:

“Bu ev benim büyüklüğümü gösteriyor.”

diye bakarsa gurur ve gösteriş başlayabilir.

Fakat:

“Rabbim bana ailemle huzur içinde yaşayabileceğim bir yuva verdi.”

derse aynı ev şükür vesilesine dönüşür.

Ev:

namaz kılınan,

Kur'ân okunan,

misafir ağırlanan,

çocukların güzel yetiştirildiği,

eşlerin birbirine merhamet ettiği,

helâl lokmanın yenildiği

bir mekân olursa sıradan bir bina olmaktan çıkar.

Bir saadet yuvasına dönüşür.

---

10. Eşyayı Allah namına sevmek

Telefon, araba, mobilya, kıyafet, teknolojik cihazlar ve diğer eşyalar da aynı ölçüye tabidir.

Eşyayı sevmek tek başına kötü değildir.

Fakat eşya insanın değer ölçüsü hâline gelirse problem başlar.

“En pahalı telefon bende olmalı.”

“Arabam başkasınınkinden iyi olmalı.”

“İnsanlar evimi görüp hayran kalmalı.”

gibi düşünceler sevgiyi gösterişe dönüştürebilir.

Allah namına bakış ise:

“Rabbim bunu bana kolaylık olsun diye verdi.”

der.

Telefon iletişime,

araba hizmete,

ev barınmaya,

elbise örtünmeye,

para ihtiyaçları karşılamaya

vasıta olur.

Eşya amaç değil, araç olur.

Bu çok önemli bir ölçüdür.

---

11. “Mânâ-yı ismî” ve “mânâ-yı harfî” açısından sevgi

Risale-i Nur'un bu meseleyi anlamada kullandığı temel kavramlardan biri mânâ-yı harfîdir.

Basit bir örnek verelim.

Çok güzel bir tablo gördünüz.

Tabloya yalnız:

“Ne güzel tablo!”

diye bakabilirsiniz.

Fakat biraz daha derine gidip:

“Bunu yapan ressam ne kadar maharetliymiş.”

dediğinizde eser sizi sanatkâra götürür.

Kâinata da böyle bakılır.

Bir çocuğun yüzündeki güzellik,

bir annenin şefkati,

eşin sadakati,

meyvenin lezzeti,

çiçeğin güzelliği,

güneşin ışığı

kendi kendine ortaya çıkmış şeyler değildir.

Bunların her biri Allah'ın isimlerini gösteren aynalar gibidir.

Bu sebeple:

Mânâ-yı ismî:

“Ne güzel!”

Mânâ-yı harfî:

“Ne güzel yapılmış!”

Birinci bakış güzelliğin üzerinde kalabilir.

İkinci bakış güzellikten güzelliğin Yaratıcısına geçer.

---

12. “Ne güzel” yerine “Ne güzel yapılmış”

Risale-i Nur'un kâinata bakışındaki en etkileyici ölçülerden biri budur.

Bir çiçeğe bakıp:

“Ne güzel.”

demekle yetinmek yerine:

“Ne güzel yapılmış.”

dersin.

Çocuğuna bakarsın:

“Ne güzel yaratılmış.”

Eşindeki merhamete bakarsın:

“Allah ne güzel bir şefkat vermiş.”

Sofraya bakarsın:

“Rabbim ne güzel nimetler hazırlamış.”

Gökyüzüne bakarsın:

“Allah ne muhteşem bir düzen kurmuş.”

Böylece bütün kâinat bir marifetullah kitabına dönüşür.

---

13. Allah namına sevmenin büyük sırrı: Ayrılık acısını hafifletmesi

Dünyevî sevginin en büyük problemi ayrılıktır.

Çünkü sevdiğimiz her şey fanidir.

Gençlik gider.

Çocuk büyür.

İnsan yaşlanır.

Ev eskiyebilir.

Mal kaybedilebilir.

Dostlar ayrılabilir.

Anne-baba vefat eder.

Eşlerden biri diğerinden önce dünyadan ayrılabilir.

İşte yalnız dünyaya bağlı sevgi burada büyük acıya dönüşebilir.

Fakat Allah namına sevgi şöyle der:

“Bu nimet benim değildi ki tamamen kaybetmiş olayım. Rabbimin emanetiydi.”

Daha da önemlisi:

Ahiret varsa, ayrılık ebedî değildir.

İman burada sevgiyi yok etmez; sevginin ufkunu ebediyete açar.

Mümin eşine:

“İnşallah bu beraberlik yalnız mezara kadar değil, cennete kadar devam edecek.”

diye bakabilir.

Anne-babasına:

“Ölüm yokluk değil; başka bir âleme geçiştir.”

diye bakabilir.

Bu nedenle iman, ayrılık acısını tamamen ortadan kaldırmasa bile ona mana ve ümit kazandırır.

---

14. Sevdiğimiz bir insanı kaybettiğimizde ne düşünmeliyiz?

Risale perspektifinde ölüm adem, yokluk ve hiçlik değildir.

Ölüm bir terhistir, bir mekân değişikliğidir ve ebedî âleme geçiştir.

Bu sebeple Allah namına sevilen insanın ölümü karşısında kalp şöyle teselli bulabilir:

“Ben onu yalnız dünya için sevmiyordum. Allah'ın kulu olarak seviyordum. Onu yaratan Rabbim benden daha merhametlidir. Eğer imanla Rabbine kavuşmuşsa, ayrılığımız ebedî değildir.”

Bu anlayış yas tutmayı yasaklamaz.

İnsan ağlayabilir.

Özleyebilir.

Hüzünlenebilir.

Resûlullah ﷺ da oğlu İbrahim'in vefatında gözyaşı dökmüştür.

Fakat iman hüznün içerisine ümitsizlik yerine kavuşma ümidi yerleştirir.

---

15. Peki Allah sevgisi ile aile sevgisi arasında nasıl bir sıralama olmalıdır?

Kur'ân bu konuda çok açık bir ölçü verir:

“De ki: Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, aşiretiniz, kazandığınız mallar, kesada uğramasından korktuğunuz ticaret ve hoşlandığınız meskenler size Allah'tan, Resûlünden ve O'nun yolunda cihad etmekten daha sevgili ise Allah'ın emri gelinceye kadar bekleyin...”

(Tevbe, 9/24)

Ayet aileyi veya malı sevmeyi yasaklamıyor.

Fakat sevginin hiyerarşisini belirliyor.

En üstte:

Allah sevgisi

Sonra Allah için:

Resûlullah ﷺ sevgisi

ve Allah'ın rızası doğrultusunda:

eş, çocuk, anne-baba, akraba, dost, vatan, mal ve diğer nimetlerin sevgisi.

Böyle olduğunda sevgiler birbirine rakip olmaz.

Hepsi aynı merkeze bağlanır.

---

16. Allah için sevginin pratik testi

Bir şeyi Allah namına sevip sevmediğimizi anlamak için kendimize şu soruları sorabiliriz:

1. Bu sevgi beni Allah'a yaklaştırıyor mu, uzaklaştırıyor mu?

2. Sevdiğim kişi için Allah'ın emrini çiğner miyim?

3. Mal kazanmak için harama girebilir miyim?

4. Çocuğum için başkasının hakkını yiyebilir miyim?

5. Eşimi memnun etmek uğruna Allah'ın emrine karşı gelebilir miyim?

6. Evim ve eşyalarım bana şükür mü, kibir mi veriyor?

7. Sahip olduğum nimetleri Allah'ın emaneti olarak görebiliyor muyum?

8. Nimet verildiğinde şükrediyor, alındığında tamamen isyana mı düşüyorum?

Bu sorular sevginin yönünü gösterir.

---

17. Allah namına sevgi, sevgiyi azaltmaz; çoğaltır

Burada çok önemli bir yanlış anlaşılmayı düzeltmek gerekir.

İnsan:

“Allah'ı çok seversem eşime olan sevgim azalır mı?”

diye düşünebilir.

Hayır.

Gerçek anlamda Allah sevgisi insanın merhametini artırmalıdır.

Çünkü Allah'ı seven:

Allah'ın kullarına merhamet eder.

Eşine güzel davranır.

Çocuğuna şefkat eder.

Anne-babasına hizmet eder.

Komşusuna iyilik eder.

Fakiri gözetir.

Hayvanlara merhamet eder.

Çevresine zarar vermekten kaçınır.

Dolayısıyla:

Allah sevgisi diğer meşru sevgilerin rakibi değil, onların kaynağı ve ölçüsüdür.

---

18. Eşini Allah için sevmenin günlük hayattaki karşılığı

Eşine:

“Allah'ın bana verdiği emanettir.”

diye bakarsan ona hakaret etmek zorlaşır.

Çünkü emanet sahibine saygı duyarsın.

Haksızlık yaptığında:

“Nasıl olsa benim eşim.”

demezsin.

“Allah'ın bir kuluna haksızlık ettim.”

diye düşünürsün.

Hastalandığında ona hizmet etmeyi yük değil, sevap vesilesi görebilirsin.

Yaşlandığında sevgini yalnız gençliğine bağlamadığın için onu terk etmezsin.

İbadetinde yardımcı olmaya çalışırsın.

Çünkü onun yalnız bedenini değil, ebedî hayatını da seviyorsundur.

İşte Allah namına eş sevgisinin en büyük farklarından biri budur.

---

19. Çocuğunu Allah için sevmenin günlük karşılığı

Çocuğun başarılı olduğunda:

“Benim çocuğum herkesten üstün.”

demek yerine:

“Elhamdülillah, Rabbim kabiliyet vermiş.”

dersin.

Başarısız olduğunda sevgini çekmezsin.

Hata yaptığında tamamen reddetmezsin.

Dünyalık başarı kadar ahlâkına da önem verirsin.

Ona yalnız:

“İyi para kazan.”

değil,

“İyi insan ve iyi kul ol.”

dersin.

Çünkü çocuğuna bırakabileceğin en büyük miras yalnız mal değil, iman, güzel ahlâk ve helâl hayat şuurudur.

---

20. Malı Allah için sevmenin günlük karşılığı

Para kazandığında:

“Ben kazandım.”

demek yerine:

“Allah sebeplerini yarattı, bana çalışma imkânı verdi.”

dersin.

Bu seni tembelliğe götürmez.

Aksine çalışırsın fakat neticeyi putlaştırmazsın.

Kazancın helâl olmasına dikkat edersin.

Zekâtını verirsin.

Sadaka verirsin.

Ailene harcarsın.

İhtiyaç sahibine yardım edersin.

Hayra destek olursun.

Böylece dünyada kullandığın malın bir kısmını ahiret hesabına gönderirsin.

---

21. “Allah için sevmek” ile “Allah'a rağmen sevmek” arasındaki fark

Bu ayrım meselenin özünü açıklar.

Allah'a rağmen sevmek:

“Onu kaybetmemek için harama girerim.”

“Çocuğum için herkesin hakkını yerim.”

“Para için namazı terk ederim.”

“Malım eksilmesin diye zekât vermem.”

“Eşim istiyor diye Allah'ın emrini önemsemem.”

Bu sevgi insanı kulluktan uzaklaştırır.

Allah için sevmek:

“Seni çok seviyorum; fakat seni bana veren Rabbimi senden daha çok seviyorum.”

“Senin dünya saadetini istediğim gibi ahiret saadetini de istiyorum.”

“Sana olan sevgim beni Allah'a isyana götürmemeli.”

İşte doğru ölçü budur.

---

22. Sevginin en yüksek formülü

Risale-i Nur'un sevgi anlayışını şu zincirle özetleyebiliriz:

Nimet → Mün'im

Sanat → Sâni'

Güzellik → Cemîl

Merhamet → Rahîm

Rızık → Rezzâk

Korunma → Hafîz

Sevgi → Vedûd

Bir nimeti görürsün:

“Bunu kim verdi?”

dersin.

Güzelliği görürsün:

“Bu güzelliği kim yarattı?”

dersin.

Şefkati görürsün:

“Bu merhameti kalplere kim koydu?”

dersin.

Böylece yaratılmış olan şey Allah ile arana girmez; seni Allah'a götüren bir pencere olur.

---

23. Muhabbetin altın ölçüsü

Bütün meseleyi tek bir prensipte toplarsak:

Sevdiğini Allah'tan bağımsız olarak değil, Allah'ın eseri, nimeti, emaneti ve kulu olarak sev.

Eşini sev.

Ama Allah'ın emaneti olarak sev.

Çocuğunu sev.

Ama Allah'ın sana verdiği bir emanet olarak sev.

Anne-babanı sev.

Ama onların şefkatinde Rahmân'ın rahmetini görerek sev.

Dostunu sev.

Ama Allah için sev.

Evini sev.

Ama şükür yuvası olarak sev.

Malını sev.

Ama Allah'ın verdiği nimet olarak sev.

Eşyanı sev.

Ama hizmet vasıtası olarak sev.

Dünyayı sev.

Ama ahiretin tarlası olduğu için sev.

Hayatı sev.

Ama Allah'ı tanıma ve O'na kulluk etme fırsatı olduğu için sev.

---

24. Sonuç: Sevgiyi yok etmek değil, ebedîleştirmek

Risale-i Nur'un insandan istediği şey sevgisizleşmek değildir.

Tam tersine, insanın kalbindeki büyük sevgi hazinesini fanilikten kurtarıp doğru istikamete çevirmektir.

Dünyevî bakış:

“Seni seviyorum; çünkü güzelsin.”

der.

İmanî bakış:

“Sende Allah'ın yarattığı güzelliği seviyorum.”

Dünyevî bakış:

“Bu çocuk benim.”

der.

İmanî bakış:

“Bu çocuk Rabbimin bana emanetidir.”

Dünyevî bakış:

“Bu mal benim.”

der.

İmanî bakış:

“Bu nimet Rabbimin ihsanıdır.”

Dünyevî bakış:

“Bu insan ölürse onu sonsuza kadar kaybederim.”

der.

İmanî bakış:

“Ölüm ebedî ayrılık değildir; Allah dilerse cennette yeniden ve ebediyen buluşacağız.”

Ve nihayet insan anlar ki:

Allah'ı sevmek, sevdiklerimizden vazgeçmek değildir.

Allah'ı sevmek, bütün sevgilerimizi doğru yere bağlamaktır.

Çünkü eşimizi de O yarattı.

Çocuğumuzu da O verdi.

Anne-babamızı da O verdi.

Dostlarımızı da O verdi.

Evimizi, rızkımızı, sağlığımızı ve hayatımızı da O verdi.

Öyleyse mümin nimetlerde takılıp kalmaz; nimetten Mün'im'e, güzellikten Cemîl-i Zülcelâl'e, şefkatten Rahmân ve Rahîm'e, sevgiden Vedûd olan Allah'a ulaşır.

Kalbin gerçek dengesi burada ortaya çıkar:

“Allah'ım! Seni seviyorum. Senin bana verdiğin insanları ve nimetleri de Senin namına, Senin hesabına ve Senin rızan dairesinde seviyorum.”

Böyle bir muhabbet insanı dünyadan koparmaz.

Aksine dünyayı daha anlamlı hâle getirir.

Eşi ebedî hayat arkadaşına,
çocuğu İlâhî emanete,
anne-babayı rahmet vesilesine,
malı şükür ve sadaka aracına,
evi huzur ve ibadet yuvasına,
dünyayı ahiretin tarlasına,
bütün güzellikleri ise Allah'ın isimlerini gösteren aynalara dönüştürür.

Kısacası Risale-i Nur'un muhabbet ölçüsü:

Sev; fakat Allah için sev.

Bağlan; fakat emanet olduğunu unutma.

Nimetten faydalan; fakat Mün'im'i unutma.

Güzelliği seyret; fakat güzelliğin sahibini unutma.

Eşini ve çocuklarını çok sev; fakat onları sana veren Allah'ı sevginde en üstün tut.

Dünyayı sev; fakat dünyanın faniliğini bil.

Sevdiklerinle beraber ol; fakat asıl ve ebedî beraberliğin ahirette olduğunu unutma.

Çünkü Allah namına sevilen fâni şeylerin sevgisi, insanı yalnız dünyaya bağlayan bir yük olmaktan çıkar; marifetullaha, şükre, ibadete ve ebedî saadete götüren bir vesile hâline gelir.