BAKARA SURESİ 135–141. AYETLERİN TEFSİRİ

Hz. İbrahim'in Hanif Dini, Bütün Peygamberlere İman, Allah'ın Boyası ve Hakiki Kulluk

Risale-i Nur Perspektifinden Günümüze Bakan Hikmetli Dersler

Bismillahirrahmanirrahim.

Bakara Suresi'nin ayet ayet tefsirine kaldığımız yerden devam ediyoruz.

Önceki bölümde 124–134. ayetleri incelemiş; Hz. İbrahim'in imtihanlarını, Kâbe'nin inşasını, Hz. İbrahim ve Hz. İsmail'in dualarını, teslimiyeti ve gelecek nesillere bırakılan iman mirasını ele almıştık.

Şimdi 135–141. ayetlerde Kur’an bizi çok önemli bir soruyla karşı karşıya bırakıyor:

İnsanın Allah katındaki değerini belirleyen şey yalnız hangi topluluğa mensup olduğu mudur, yoksa imanının hakikati ve Allah'a teslimiyeti midir?

Bu ayetlerde özellikle dört büyük hakikat öne çıkıyor:

• Hz. İbrahim'in hanif dini ve tevhid.

• Bütün peygamberlere iman etmenin önemi.

• İmanın insanın düşüncelerini ve ahlakını dönüştürmesi.

• Geçmişteki insanların başarıları yerine kendi sorumluluklarımızı yerine getirmek.

Bu bölümün merkezinde 138. ayette geçen çok dikkat çekici bir ifade bulunmaktadır:

صِبْغَةَ اللَّهِ

“Allah'ın boyası.”

Bu ifade üzerinde özellikle duracağız. Çünkü iman, yalnız insanın zihninde bulunan bir bilgi değil; onun bakış açısını, davranışlarını, ahlakını ve hayatının gayesini etkileyen bir hakikattir.

135. AYET: HZ. İBRAHİM'İN HANİF DİNİ

وَقَالُوا كُونُوا هُودًا أَوْ نَصَارَىٰ تَهْتَدُوا

Mealen:

“Yahudi veya Hristiyan olun ki doğru yolu bulasınız, dediler.”

Ayetin devamında şöyle buyrulur:

قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ

“De ki: Hayır! Biz, hanif olan İbrahim'in dinine uyarız. O, Allah'a ortak koşanlardan değildi.”

1. Hanif ne demektir?

Hanif kelimesi, bâtıldan uzaklaşıp hakka yönelen, özellikle şirkten yüz çevirerek tevhid inancına bağlanan kimse anlamında kullanılır.

Hz. İbrahim'in hanif oluşu, onun yalnız Allah'a kulluk etmesiyle ilişkilidir.

O, putlara tapmayı reddetmiş ve insanları tek olan Allah'a yönelmeye çağırmıştır.

Hanifliğin üç temel özelliği

Birincisi: Tevhid.

Allah'ı bir bilmek ve O'na ortak koşmamak.

İkincisi: İhlas.

İbadeti yalnız Allah'ın rızası için yapmak.

Üçüncüsü: Teslimiyet.

Allah'ın emirlerine samimiyetle uymaya çalışmak.

2. Dinî aidiyet ve hakikat

Ayetin tarihî bağlamında farklı dinî toplulukların kendi yollarını hidayetin ölçüsü olarak sundukları anlatılır.

Kur’an ise Hz. İbrahim'in tevhid inancını hatırlatır.

Buradan çıkarılabilecek önemli ders şudur:

Dinî aidiyet, insanı iman ve ahlak sorumluluğundan muaf tutmaz.

Bir insan kendisini dindar olarak tanımlayabilir.

Fakat bu tanımın hayatındaki karşılığı da önemlidir.

Günümüze bakan ders

İnsan:

“Ben Müslümanım.”

dediğinde çok değerli bir iman kimliğini ifade eder.

Fakat bu kimliğin davranışlarına da yansıması gerekir.

Doğru sözlü olmalıdır.

Kul hakkına dikkat etmelidir.

Merhametli davranmalıdır.

İbadetlerini yerine getirmeye çalışmalıdır.

İnsanlara haksızlık yapmamalıdır.

Risale-i Nur perspektifinden

Risale-i Nur'da iman, yalnız sözle ifade edilen bir aidiyet olarak değil, insanın kâinata ve hayata bakışını değiştiren bir hakikat olarak ele alınır.

Tevhid inancı, insanın Allah'tan başka hiçbir varlığı mutlak güç ve nihai gaye hâline getirmemesini gerektirir.

Haniflik, insanın yönünü geçici putlaştırmalardan çevirip yalnız Allah'a kulluğa yöneltmesidir.

136. AYET: BÜTÜN PEYGAMBERLERE İMAN

قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْنَا

Mealen:

“Deyin ki: Biz Allah'a ve bize indirilene iman ettik.”

Ayetin devamında Hz. İbrahim'e, Hz. İsmail'e, Hz. İshak'a, Hz. Yakub'a ve onun soyundan gelen peygamberlere bildirilen vahiylerden söz edilir.

Ayrıca Hz. Musa'ya, Hz. İsa'ya ve diğer peygamberlere Rablerinden verilenlere iman edildiği açıklanır.

Ardından şu temel ilke bildirilir:

لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ

“Onlardan hiçbirini diğerinden ayırmayız.”

Ve ayet şu ifadeyle tamamlanır:

وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ

“Biz yalnız O'na teslim olanlarız.”

1. Peygamberlerin ortak daveti

İslam inancına göre peygamberler insanları Allah'a kulluğa çağırmışlardır.

Hz. Âdem,

Hz. Nuh,

Hz. İbrahim,

Hz. Musa,

Hz. İsa,

Hz. Muhammed

ve Kur’an'da adı geçen diğer peygamberler, Allah'ın insanlara gönderdiği elçilerdir.

Peygamberlerin yaşadıkları dönemler ve kendilerine verilen bazı hükümler farklı olabilir.

Fakat tevhid ve Allah'a kulluk çağrısı temel bir ortaklıktır.

2. “Aralarında ayrım yapmayız” ne demektir?

Bu ifade, Allah tarafından gönderilmiş peygamberlerin bir kısmına inanıp bir kısmını peygamber olarak reddetmemeyi anlatır.

Bu, bütün peygamberlerin görev, derece ve özelliklerinin her bakımdan aynı olduğu anlamına gelmez. Kur’an bazı peygamberlerin farklı derecelerle üstün kılındığını da bildirir.

Temel ilke, onların Allah'ın elçileri olduğunu kabul etmektir.

Günümüze bakan ders

Müslüman bir insan Hz. Musa'ya da Hz. İsa'ya da saygı duyar.

Çünkü onları Allah'ın peygamberleri olarak kabul eder.

Bu anlayış, dinî tartışmalarda saygılı ve bilgili bir dil kullanmanın önemini de hatırlatır.

Risale-i Nur açısından

Risale-i Nur'da peygamberlik, insanın yaratılış gayesini ve Allah'a kulluk vazifesini öğrenmesi açısından önemli bir iman esası olarak ele alınır.

Peygamberler insanlara yalnız teorik bilgi aktarmamış, güzel ahlak ve kulluk konusunda da örnek olmuşlardır.

Peygamberlere iman, onların öğrettiği hakikatleri ve örnek ahlakı öğrenme sorumluluğunu da beraberinde getirir.

137. AYET: HİDAYETİN ÖLÇÜSÜ

فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ مَا آمَنتُم بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوا

Mealen:

“Eğer onlar da sizin iman ettiğiniz gibi iman ederlerse doğru yolu bulmuş olurlar.”

Ayetin devamında yüz çevirenlerin ayrılığa düştüğü, Allah'ın ise Peygamberini koruyup ona yeterli olacağı bildirilir.

1. Hidayet nedir?

Hidayet, insanın doğru yolu bulması ve Allah'ın gösterdiği istikamete yönelmesidir.

Kur’an'da hidayet yalnız bilgi edinmekle sınırlı değildir.

İman, teslimiyet ve doğru yolda ilerleme ile ilişkilidir.

Hidayetin hayatımızdaki karşılığı

Bir insan doğruyu öğrenebilir.

Fakat uygulamakta zorlanabilir.

Bir başkası doğruyu öğrenir ve hayatını buna göre değiştirmeye çalışır.

İşte hidayetin davranışa yansıması önemlidir.

2. İnsanların kabul etmemesi hakikati değiştirmez

Ayet, Peygamber Efendimizin tebliğ vazifesi açısından Allah'ın yardımını hatırlatır.

İnsan bazen doğru bir sözü anlattığında herkesin onu kabul etmesini isteyebilir.

Fakat insanların farklı düşünceleri ve tercihleri vardır.

Bu nedenle insanın vazifesi hakikati güzel bir üslupla anlatmaktır.

Zorlama, kibir ve hakaret doğru bir tebliğ yöntemi değildir.

Risale-i Nur perspektifinden

Risale-i Nur'un ihlas anlayışında, yapılan hayırlı işin neticesini yalnız kendi başarımız olarak görmemek önemlidir.

İnsan gayret eder.

Anlatır.

Öğretir.

Örnek olmaya çalışır.

Fakat kalplere hidayet vermek Allah'a aittir.

İnsanın vazifesi samimi gayret; netice ise Allah'ın takdiridir.

138. AYET: ALLAH'IN BOYASI — SIBĞATULLAH

Bu ayet, bölümün en derin tefekkür konularından biridir.

صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَنَحْنُ لَهُ عَابِدُونَ

Mealen:

“Allah'ın boyası! Allah'ın boyasından daha güzel kimin boyası olabilir? Biz yalnız O'na kulluk ederiz.”

1. “Allah'ın boyası” ne demektir?

Arapçada sıbğa kelimesi boya, renk veya boyama anlamlarıyla ilişkilidir.

Tefsirlerde “Allah'ın boyası” ifadesi özellikle Allah'ın dini, iman ve insanın ilahî rehberlikle kazandığı manevi kimlik olarak açıklanmıştır.

Bazı müfessirler ayetin tarihî bağlamını Hristiyanlıkta bulunan dinî arınma ve vaftiz uygulamalarıyla da ilişkilendirmişlerdir.

Burada önemli olan şudur:

İman insanın yalnız dış görünüşünü değil, iç dünyasını ve hayat anlayışını da dönüştürmelidir.

2. Boya benzetmesinin hikmeti

Bir kumaş boyandığında görünüşü değişir.

Rengi farklılaşır.

Dışarıdan bakıldığında bu değişim fark edilir.

İman da insanın hayatında manevi bir değişim meydana getirmelidir.

Fakat burada kastedilen fiziksel bir boyanma değildir.

Bu, imanın insanın düşüncelerine ve davranışlarına yansımasını anlatan güçlü bir ifadedir.

İman insanın hangi yönlerini değiştirmelidir?

Bakışını değiştirmelidir.

Kâinata yalnız tesadüfî ve anlamsız bir varlıklar topluluğu olarak bakmak yerine yaratılışın hikmetini düşünmeye yöneltmelidir.

Dilini değiştirmelidir.

Yalan, iftira, hakaret ve gıybetten uzaklaştırmalıdır.

Kalbini değiştirmelidir.

Kibir yerine tevazuya, haset yerine şükre, kin yerine merhamete yöneltmelidir.

Davranışlarını değiştirmelidir.

Dürüstlük, adalet, emanet ve kul hakkına dikkat etme bilincini güçlendirmelidir.

Hayatının gayesini değiştirmelidir.

Yalnız geçici dünya menfaatlerini değil, Allah'ın rızasını ve ahiret sorumluluğunu da önemsemelidir.

3. Risale-i Nur perspektifinden “Sıbğatullah”

Risale-i Nur'da iman, insanın varlığa bakışını değiştiren bir nur olarak ele alınır.

Bu yaklaşım özellikle 23. Söz ve iman hakikatlerinin açıklandığı diğer bahislerle ilişkilendirilebilir.

İman, insanın hayatındaki olayları anlamlandırma biçimini etkiler.

Birinci örnek: Hastalık

İnsan hastalandığında yalnız bedensel sıkıntıyı düşünebilir.

İmanî tefekkür ise ona aczini, dua ihtiyacını, sabrı ve Allah'ın rahmetini hatırlatabilir.

Bu, hastalığın tedavisini ihmal etmek anlamına gelmez.

İnsan tedavi olurken manevi dayanma gücünü de geliştirebilir.

İkinci örnek: Ölüm

İnsan ölüm karşısında ayrılık ve kayıp hisseder.

Ahirete iman, ölümü yalnız mutlak yok oluş olarak görmemesine yardımcı olur.

Risale-i Nur'da ölüm ve ahiret konuları bu bakımdan geniş biçimde ele alınır.

Üçüncü örnek: Servet

İnsan serveti yalnız kendi gücünün eseri olarak görebilir.

İmanî bakış ise ona nimet, emanet, şükür ve infak sorumluluğunu hatırlatır.

Dördüncü örnek: Başarı

İnsan başarılı olduğunda kibirlenebilir.

İman ise ona sahip olduğu kabiliyetlerin Allah'ın nimeti olduğunu düşündürür.

Böylece başarı, gurur yerine şükre vesile olabilir.

4. Allah'ın boyası ve güzel ahlak

Bir insanın imanının hayatına yansıması en çok ahlakında görülmelidir.

Namaz kılan bir insanın dürüstlüğe önem vermesi gerekir.

Oruç tutan bir insanın dilini kötülükten korumaya çalışması gerekir.

Kur’an okuyan bir insanın merhametli ve adaletli davranması gerekir.

Çünkü ibadetler insanın manevi hayatını terbiye etmeyi amaçlar.

Günümüze bakan önemli bir soru

İmanım benim hangi davranışımı değiştirdi?

Daha sabırlı oldum mu?

Daha merhametli oldum mu?

Daha dürüst oldum mu?

İnsanların hakkına daha fazla dikkat etmeye başladım mı?

Öfkemi kontrol etmeyi öğrendim mi?

Yaptığım iyiliklerde Allah'ın rızasını daha fazla düşünmeye başladım mı?

İşte bu sorular, “Allah'ın boyası” ifadesini kendi hayatımızda tefekkür etmemize yardımcı olabilir.

139. AYET: ALLAH HEPİMİZİN RABBİDİR

قُلْ أَتُحَاجُّونَنَا فِي اللَّهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ

Mealen:

“De ki: Allah hakkında bizimle tartışıyor musunuz? O bizim de Rabbimiz, sizin de Rabbinizdir.”

Ayetin devamında:

وَلَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ

“Bizim amellerimiz bize, sizin amelleriniz sizedir.”

buyrulur.

Ve ayet:

وَنَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ

“Biz O'na ihlasla bağlıyız.”

ifadesiyle tamamlanır.

1. Allah'ın rububiyeti evrenseldir

Allah yalnız belirli bir topluluğun Rabbi değildir.

Bütün âlemlerin Rabbidir.

İnsanların dilleri,

renkleri,

kültürleri,

yaşadıkları coğrafyalar

farklı olabilir.

Fakat yaratılış bakımından hepsi Allah'ın kullarıdır.

Günümüze bakan ders

İnsan kendi dinî inancına bağlı kalırken başka insanlara karşı adaletsiz davranmamalıdır.

Allah'ın bütün insanların Rabbi olması, insanlara karşı merhamet ve adalet sorumluluğunu da hatırlatır.

2. Herkes kendi amelinden sorumludur

Ayet, insanların yaptıkları işlerden sorumlu olduklarını bildirir.

Bir insan başkasının kötülüğünü gerekçe göstererek kendi kötülüğünü meşrulaştıramaz.

Aynı şekilde başkasının iyiliği de kendi sorumluluklarını ortadan kaldırmaz.

3. İhlasın önemi

Ayetin sonunda ihlas vurgusu vardır.

İnsan ibadet ederken:

insanların beğenisini,

makam kazanmayı,

şöhret elde etmeyi

asıl gaye hâline getirmemelidir.

Risale-i Nur açısından

21. Lem'a olan İhlas Risalesi, amellerde Allah'ın rızasını esas almanın önemini açıklar.

İhlas insanın niyetini temiz tutmaya çalışmasıdır.

İhlas, kulluğun yalnız dış görünüşünü değil, içindeki gayeyi de güzelleştirir.

140. Ayet: Hz. İbrahim ve diğer peygamberlerin dinî kimliği hakkında tartışma

Ayet, Hz. İbrahim, Hz. İsmail, Hz. İshak, Hz. Yakub ve onların soyundan gelenlerin Yahudi veya Hristiyan oldukları yönündeki iddiaları ele alır.

قُلْ أَأَنتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللَّهُ

Mealen:

“De ki: Siz mi daha iyi bilirsiniz, yoksa Allah mı?”

Ayetin devamında Allah'tan gelen şahitliği gizlemenin ağır bir haksızlık olduğu bildirilir.

Tarihî gerçeklik ve dinî iddialar

Hz. İbrahim, tarihî olarak Yahudilik ve Hristiyanlığın daha sonra şekillenen kurumsal kimliklerinden önce yaşamıştır.

Kur’an, onu tevhid inancının önemli bir peygamberi olarak tanıtır.

Bu ayet bize dinî iddialarda tarihî doğruluk ve vahyin bildirdiği hakikatlerin önemini hatırlatır.

Günümüze bakan ders

İnsan kendi görüşünü desteklemek için tarihî bilgileri değiştirmemelidir.

Bir olayın yalnız işine gelen kısmını anlatmamalıdır.

Bilmediği konuda kesin konuşmamalıdır.

Risale-i Nur açısından

Risale-i Nur'da doğruluk ve hakikate sadakat önemli ahlakî esaslardır.

İnsan hakikati kendi menfaatine göre değiştirmeye çalışmamalıdır.

Doğru bilgi, dürüst niyetle birleştiğinde insanı hakikate yaklaştırır.

141. AYET: GEÇMİŞİN AMELLERİ VE BUGÜNÜN SORUMLULUĞU

تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُم مَّا كَسَبْتُمْ

Mealen:

“Onlar gelip geçmiş bir ümmettir. Onların kazandıkları kendilerine, sizin kazandıklarınız sizedir.”

Ayetin devamında:

“Siz onların yaptıklarından sorumlu tutulmayacaksınız.”

buyrulur.

Bu ifade 134. ayette de yer almıştı.

Kur’an'ın bu hakikati tekrar hatırlatması dikkat çekicidir.

1. Geçmişle övünmek yeterli değildir

Bir insan:

“Atalarım çok dindardı.”

“Dedem büyük bir âlimdi.”

“Ailem çok hayırlı insanlardan oluşuyordu.”

diyebilir.

Bunlar değerli bir miras olabilir.

Fakat insanın kendi sorumluluğu devam eder.

Günümüze bakan ders

İnsan geçmişteki büyük şahsiyetlerin hayatını öğrenebilir.

Onlardan örnek alabilir.

Fakat onların başarılarıyla övünmek yerine kendi hayatını da güzelleştirmeye çalışmalıdır.

2. İman kişisel sorumluluk gerektirir

İnsan anne babasının imanından dolayı kendi ibadetlerini tamamen terk edemez.

Bir âlimin ilmine güvenerek kendi öğrenme sorumluluğunu bütünüyle bırakamaz.

Bir toplumun geçmişteki başarıları, bugünkü hatalarını otomatik olarak ortadan kaldırmaz.

Risale-i Nur perspektifinden

İnsan kendi nefsini hesaba çekmelidir.

Başkalarının kusurlarıyla sürekli meşgul olmak yerine kendi eksikliklerini düzeltmeye çalışmalıdır.

Geçmişin güzel mirası bize örnek olabilir; fakat bugünün kulluk sorumluluğu bize aittir.

RİSALE-İ NUR PERSPEKTİFİNDEN BU AYETLERİN ALTI BÜYÜK HAKİKATİ

1. Tevhid insanı yaratılmışlara kulluktan kurtarır

Hz. İbrahim'in hanif dini, insanın yalnız Allah'a yönelmesini öğretir.

İnsan serveti, makamı ve insanların takdirini hayatının mutlak gayesi hâline getirmemelidir.

2. Peygamberlere iman bir bütündür

Mümin, Allah'ın gönderdiği peygamberlerin tamamına iman eder.

Onların tevhid ve kulluk çağrısını ciddiye alır.

3. Hidayet Allah'ın bir nimetidir

İnsan araştırır, öğrenir ve gayret eder.

Fakat hidayeti kendi başarısı olarak görüp kibirlenmemelidir.

4. İman insanın hayatını dönüştürmelidir

“Sıbğatullah” ifadesi, imanın insanın düşüncelerine, ahlakına ve davranışlarına yansıması üzerinde tefekkür etmemize vesile olur.

5. İhlas kulluğun merkezindedir

İnsan yaptığı iyilikleri Allah'ın rızası için yapmaya çalışmalıdır.

6. Her insan kendi amellerinden sorumludur

Geçmişteki insanların başarıları, bugünkü sorumluluklarımızın yerine geçmez.

GÜNÜMÜZE BAKAN 15 HİKMETLİ DERS

1. Tevhid inancını hayatımızın merkezine almalıyız.

2. Geçici dünya menfaatlerini mutlak gaye hâline getirmemeliyiz.

3. Bütün peygamberlere saygı ve iman göstermeliyiz.

4. Dinî konularda sağlam bilgi edinmeye çalışmalıyız.

5. Hidayeti Allah'ın bir nimeti olarak görmeliyiz.

6. İmanımızı davranışlarımıza yansıtmalıyız.

7. Yalan, iftira ve gıybetten uzak durmalıyız.

8. Merhamet, adalet ve dürüstlüğü geliştirmeliyiz.

9. İbadetlerimizde ihlası korumalıyız.

10. İnsanların takdirini Allah'ın rızasının önüne geçirmemeliyiz.

11. Dinî tartışmalarda saygılı ve adaletli olmalıyız.

12. Tarihî ve dinî bilgileri çarpıtmamalıyız.

13. Atalarımızın güzel mirasından ders almalıyız.

14. Kendi kulluk sorumluluğumuzu ihmal etmemeliyiz.

15. Her gün imanımızın ahlakımıza ne kadar yansıdığını düşünmeliyiz.

KENDİ NEFSİMİZE SORALIM

Bu ayetleri okuduktan sonra kendimize şu soruları yöneltebiliriz:

Allah'a imanım benim hayatımda hangi güzel değişiklikleri meydana getirdi?

Servet, makam veya insanların takdiri benim için ne kadar önemli?

Bir iyilik yaptığımda Allah'ın rızasını mı, insanların beğenisini mi daha fazla düşünüyorum?

Hz. İbrahim'in tevhid ve teslimiyetinden ne kadar ders alıyorum?

Bütün peygamberlere iman etmenin sorumluluğunu düşünüyor muyum?

Dinî bir konuda bilmediğim şeyi öğrenmeye çalışıyor muyum?

İnsanlara karşı daha merhametli ve adaletli olmak için gayret ediyor muyum?

Geçmişteki insanların başarılarıyla övünmek yerine kendi hayatımı da güzelleştiriyor muyum?

İmanımın dilime, kalbime, aile hayatıma ve ticaretime yansımasını sağlayabiliyor muyum?

Bu soruların amacı insanı yargılamak değildir.

Amaç, imanın hayatımızda daha güçlü bir karşılık bulmasına yardımcı olmaktır.

BAKARA SURESİ 1–141. AYETLERİN MANEVÎ HARİTASI

SONUÇ: İMAN İNSANIN HAYATINI GÜZELLEŞTİRMELİDİR

Bakara Suresi'nin 135–141. ayetleri bize çok önemli bir hakikati öğretmektedir:

İman yalnız bir kimlik değildir.

İman yalnız bir söz değildir.

İman yalnız belirli ibadetleri yerine getirmekten ibaret değildir.

İman, insanın Allah'a yönelmesi ve hayatını O'nun rızasına göre düzenlemeye çalışmasıdır.

Hz. İbrahim'in hanif dini bize tevhidi öğretir.

Bütün peygamberlere iman, ilahî rehberliğin bütünlüğünü hatırlatır.

Sıbğatullah, imanın insanın manevi kimliğini ve ahlakını dönüştürmesi üzerinde düşünmemizi sağlar.

İhlas, yapılan iyiliklerin Allah'ın rızası için yapılmasını gerektirir.

Kişisel sorumluluk ise insanın kendi amellerini düzeltmesini hatırlatır.

Risale-i Nur perspektifinden iman, insanın kâinata ve hayata bakışını değiştiren bir nurdur.

Bu nur insanın kalbinde güçlendikçe:

şükür artabilir,

sabır güçlenebilir,

merhamet derinleşebilir,

kibir azalabilir,

dünya sevgisi dengelenebilir,

ahiret sorumluluğu daha fazla hissedilebilir.

İşte bu nedenle “Allah'ın boyası” ifadesi üzerinde düşünürken kendimize şu soruyu sormalıyız:

“Benim imanım, hayatımın hangi alanlarını güzelleştiriyor?”

Çünkü gerçek manevi gelişme, insanın yalnız daha fazla bilgi sahibi olması değil, öğrendiği hakikatleri hayatında uygulamaya çalışmasıdır.

İman kalbe yerleştiğinde insanın yalnız düşüncelerini değil; niyetini, sözünü, davranışını ve hayata bakışını da güzelleştirmelidir. Allah'ın boyasıyla boyanmak, O'nun rızasına uygun bir kulluk ve güzel ahlak için gayret göstermektir.

Allah'ım! Bize Hz. İbrahim'in tevhidinden, peygamberlerin teslimiyetinden ve salih kullarının ihlasından güzel nasipler ver. İmanımızı kalplerimizde kuvvetlendir. Dilimizi doğrulukla, kalbimizi merhametle, davranışlarımızı adaletle ve ibadetlerimizi ihlasla güzelleştir. Bizi nefsimizin kibir ve gösterişinden koru. Âmin.

Bir sonraki bölüm: Bakara Suresi 142–152. ayetler

Sıradaki ayetlerde kıblenin Kudüs'ten Kâbe'ye çevrilmesi, ümmet-i vasat yani dengeli ve adaletli ümmet olma sorumluluğu, Peygamber Efendimize itaat, Allah'ın her yerdeki hükümranlığı, hakikatin bilinmesi, hayırda yarışmak, zikir ve şükür konularını inceleyeceğiz.

Özellikle iki ayet üzerinde ayrıntılı duracağız:

Bakara 143: “Böylece sizi vasat bir ümmet kıldık.”

Bakara 152: “Öyleyse siz Beni anın ki Ben de sizi anayım. Bana şükredin, nankörlük etmeyin.”

Bu ayetleri Risale-i Nur'un adalet, istikamet, ubudiyet, zikir, şükür ve ihlas bahisleriyle birlikte değerlendireceğiz.